Σερφάροντας στο pubmed, έπεσα σε ένα άρθρο που εξηγούσε τον μηχανισμό με τον οποίο το άγγιγμα μπορεί να ανακουφίσει τον πόνο.
Αυτό δηλαδή που κάνουμε όταν για παράδειγμα, χτυπήσουμε ένα μας δάχτυλο: αυθόρμητα το αγκαλιάζουμε με το άλλο μας χέρι κι ενίοτε το φέρνουμε και στο στόμα μας για να το αγγίξουμε και με τα χείλια μας.
Ή αυτό που κάνει ένα παιδί όταν πέσει: τρέχει στην αγκαλιά της μητέρας του υποδεικνύοντας το σημείο που χτύπησε, αναζητώντας το άγγιγμά της!
Το αναλγητικό αποτέλεσμα του αγγίγματος ενός πονεμένου μέρους του σώματος είναι μια συνηθισμένη καθημερινή εμπειρία για όλους μας.
Οι υποκείμενοι μηχανισμοί που το προκαλούν αποτελούν ακόμη και σήμερα πεδίο νευροφυσιολογικών και ψυχοσωματικών ερευνών. Στην ερμηνεία του εμπλέκονται δυσνόητοι όροι όπως: ίνες Αδ & C, υποφλοιώδη πύλη ανιούσας αλγογόνας εισόδου, υπερνωτιαίοι μηχανισμοί, φλοιϊκές αποκρίσεις, κλπ.
Στην πράξη τα πράγματα είναι πιο απλά: όταν βιώνουμε οποιουδήποτε τύπου πόνο: ταχύ, βραδύ, οξύ ή χρόνιο αν μας αγγίξουμε αμέσως, ή έστω και με καθυστέρηση, για μικρό η μεγάλο διάστημα, σφιχτά ή απαλά, το άγγιγμα είναι εκπληκτικά ανακουφιστικό. Μειώνει, αναχαιτίζει ή και εξαφανίζει τον πόνο! Μάλιστα αν, όταν αγγίζουμε, είμαστε δυναμικά παρόντες με όλη μας την ενέργεια στραμμένη στο μέρος που πονάει, είτε είναι δικό μας είτε είναι του φίλου, της φίλης, του παιδιού, του γνωστού, του συγγενή μας, του αγνώστου, το άγγιγμά μας γίνεται πολύ πιο αποδοτικό!
Είμαστε όλοι μας λοιπόν θεραπευτές. Και μάλιστα σπουδαίοι μιας που διαθέτουμε λιτά αλλά σουπερ αποτελεσματικά εργαλεία.
Συνειδητοποιώντας τις ανακουφιστικές ιδιότητες του αγγίγματός μας και τον θεραπευτικό μας ρόλο ίσως να αρχίσουμε να αγκαλιάζουμε και να αγκαλιαζόμαστε περισσότερο. Και με τις αγκαλιές ο κόσμος θα γίνει ομορφότερος. Φορ σουρ!
Καλό μήνα
Inspired
Mancini F, et al (2015). Touch inhibits subcortical and cortical nociceptive responses. Pain, 156(10), 1936–1944. https://doi.org/10.1097/j.pain.0000000000000253
